Sait Maden; (3 Mayıs 1931 – 19 Haziran 2013) Anısına saygıyla…

SAİT MADEN ORMANDA I

ORMANDA – Sait Maden

I

Birdenbire duydum ilkyazı
yanağımda kaçamak bir öpüş gibi;
insan ayağının bilmediği bir kuytu
loş ormanda yağmurun okşamasıyla,
yelin ninnisiyle büyümüş
körpe tenli ilkyazı;
kışın kaba kalın kürkünü
incecik bir dikenin deldiği yerden
fışkıran gülüşü
bu nisan öğlesinde
sessizce.

Birdenbire sezdim o burcu-
burcu kokan varlığını
ve göz göze geldik bir an
yavru bir gelinkuşu
gibi evecen
işkilli
kaçmak üzereyken ardına akkavakların
saydam uzun etekleriyle
ve parlarken ikide bir
ayak bilekleri loş yeşillikte
sedef beyazı.

Üzerinde boz fidanların,
yosun yüklü kabuklarda alı al
yandı söndü
düşürdüğü utançgelincikleri
yanaklarından;
ışıldadı gölgeliklerde
saçının bir teli
ve sezilmez bir ıtır,
bir çiçektozu bulutu
dalgalandı havada yer yer
esritici bir tütsü gibi.

Ağaç diplerinde
sessizlik
bir sürü tavşan halinde
gözetliyordu bizi
ufacık
ürkek
beyaz
ve göz kapakları yumuk bir nice
mavi tomurcuğun uykusu
yüzüyordu mırıltılarla
ormanın mor derinliğinde.

Çılgın uzuyordu filizler,
fışkınlar yarıyordu boşluğu
onun kokusuna doğru her atılışta,
ürpertili yapracıklar, körpe kirpikler,
pırnal salkımları,
su petekleri
akıyordu bir düş seliyle
onun adımlarına doğru,
deliyordu kökler sert toprağı yavaşça
ve sivrice kılıçlar olup
onun ayak bastığı yerden.

Neydi hep o duyulur gibi
duyulmaz gibi ses derinlerden
ta
derinlerden
kaval mı çalıyordu görülmez biri
ararlarken göz göz büyüyüp
yarılan çenetler, uç veren saplar,
kuru çotuklardan fırlamış binlerce sürgün,
sarmaşan dikensiler sımsıkı,
özsu keseleri, gergin ülgerler
ses gelen yeri?

Birdenbire sezdim önümde
geçen ışıltıyı,
parlayan yüzü,
göz göze geldik bir an
büyülenmiş tutulmuş gibi
ve kalakaldık
olduğumuz yerde bitkin
gözetlerken bizi
ufacık ürkek beyaz
bir sürü tavşan halinde
ağaç diplerindeki sessizlik.

Ve yumuşak yaygısında çamiğnelerinin
öldük
usulca kapanan bir düğünçiçeği gibi
el ele, yanak yanağa
aranırken üstümüzde gizli parmaklar
durmuş yüreklerimizi
ve rüzgârda saçımız bir çözülür bir bağlanırken
birbirine gün boyu
kaldı belki silik bir anı
ya da bir ot kokusu belli belirsiz
yaşamımızdan.

Sait Maden
-Yol Yazıları-

 

 

Dilek – Fazıl Hüsnü Dağlarca

FAZIL HÜSNÜ DAĞLARCA DİLEK

Gün doğar doğmaz
Bakınırsın ya dört yana
Dağlrını sayarken
Beni de say.

Kuşlar kaç
Uçanlar
Daldakiler kaç
Kat o kümelere beni de say.

Yollardaki
Şu gördüğün çocuklar içinde
Buğday benizli sarışın kumral
Belki utangaç… beni de say,

Ağaçlar dizilmişlerdir ya yol kıyılarına hep
İkişer ikişer, tek tek
Aralıklarında dur biraz
Beni de say.

Ölüleri sayarken
Bir ülkü uğruna yaşamasını vermiş ölülerini
Unutma
Beni de say.

Fazıl Hüsnü Dağlarca
-Dört Kanatlı Kuş-

ERHAN – Ahmet Erhan

AHMET ERHAN ERHAN

Boynu bükük
Ömrü yitik
Şehri uzakta
Sözü buruk
Gönlü kırık
Bir sırsız ayna
Kendini bırak
Biraz dinginlik
Çöker nasılsa
Yorganı delik
Yastığı yırtık
Parkları yatak
Sen böyle uzak
Upuzak ellere
Düştün nasıl da
Torbasında yolluk
Alnında tufan
Taşıyan erhan
İşte yalnızlık…

Ahmet Erhan
2001
-Ne Balık, Ne De Kuş-