Hakkâri’de Bir Mevsim – Ferit Edgü

HAKKARİ DE BİR MEVSİM FERİT EDGÜ (C) ÖMER GÜLER

XI / Gömüş

O gece uyuyamadım. Uyuyamadım.
Torbalar, odanın bir köşesine atılmış öylece duruyorlardı. İçimden, ne Süryaninin benim için seçtiği kitaplara bakmak ne haritayı incelemek geldi.

Muhtarın evinde bir sıcak çorba içtikten sonra başımı yastığa koymak üzere odama dönmüştüm erkenden. Ama değil başımı yastığa koymak, soyunmak bile gelmemişti içimden. Sobaya iki odun atmış, gaz lambasını söndürmüş, ne düşündüğümü, ne yapmak istediğimi, ne yapabileceğimi bilmeden, öylece oturup kalmıştım yatağın üstünde. Çaresiz.

Ey çaresiz
Neyin çaresini arıyorsun
Neyin çaresi var, neyin yok
Yaz bunları bir kenara
Bir gün belki bulursun çareyi
İnsanlar ölmesin demiyorum
İstediğim ölümsüzlük değil
Ne kendim, ne başkaları için
İstediğim, çocuklar ölmesin
Çocukların ölümüne
dayanamıyormuşum demek
Hiç çocuğu olmayan, hiç çocukluğu olmayan
Hiç çocuklarla yaşamamış ben
Gözyaşlarım utancım değil
Daha önce de ağladığımı ansıyorum
Ama bir düşünce:
Ya öbür çocuklar da ölürse
O zaman ne yaparım
Ama saçmalık bu
Saçmalık mı, değil mi bilmiyorum
Birden ölüveren bu bebe
Saçmalık mı, değil mi bilmiyorum
Bir tek şey istiyorum
Çaresizliği yenmek.

Çaresizliğimi duyuyor, çaresizliği yenmek istiyordum. Dalgalarla boğuşulur. Limanlar özlenir. Bir kuytu limanda demir atılır. Fırtınanın dinmesi beklenir.
Sonra yeniden rota çizilir. Sonra yeniden demir alınır. Yola koyulunur.
Burda:
Hangi çare? Hangi yok?

…..

Ferit Edgü/ Hakkâri’de Bir Mevsim

Görsel: Ömer  Güler, Hakkâri…