DEDİLER Kİ… DEDİLER… DEDİM Kİ… DEDİM… * – Nihat Behram

NİHAT BEHRAM DEDİLER Kİ DEDİLER DEDİM Kİ DEDİM

‘Gözleri rüyalardan
bir sevinç demetiydi,
çocuksu mavilerin
uçuştuğu gözleri…
Uyku tutmaz duvarlara
çala çala yüzünü
bakışları uçuklaşmış dediler…
İstanbul’u toz bürümüş,
kan içinde yorgun düşmüş
Marmara’nın denizi…
Dediler ki… dediler…’

‘Doğrudur, dedim,
en yaman böceklerle
en acar çiçeklerin öpüşkeni yüreği
karadüşe azıdişe sürte sürte tenini
aralandı, saramadı baharı;
ama doğru değil
gözlerinde yitirdiği sevinci…
Dost dilinde kırışan
haberlere sürte sürte içimi
doğrudur, dedim,
kan tutmuş, duman tutmuş Mayıs’ı
ama doğru değil dudağında baharın
umudun can verdiği…’
Dedim ki… dedim…

Nihat Behram
-Savrulmuş Bir Ömrün Günlerinden-

*Uzun yıllar Türkiye’de yaşamış
yaşlı bir Rum kadının konuşmasından
esinlenerek…