YAŞAMAK KASİDELERİ I – Nazım Hikmet

nazim-hikmet-yasamak-kasideleri
 
Dağıldı birdenbire
alnına düşen saçlar.
Birdenbire toprakta bir şeyler kımıldadı.
Bir şeyler konuşuyor
karanlıkta ağaçlar.
Çıplak kolların üşüyecek
 
Uzaklarda
görmediğimiz bir yerde
ay doğuyor demek.
O daha yapraklardan inip
senin omzunu aydınlatarak
gelmedi bize kadar.
 
Rüzgâr çıkar ay doğarken.
Ağaçlar konuşuyor.
Kolların üşüyecek.
 
Yukardan
karanlıkta kaybolan dallardan
bir şey düştü ayağının dibine.
Sokuldun bana.
Çıplak etin tüylü bir yemiş kabuğu gibi elimin altında.
Ne bir yürek türküsü, ne “aklı selim “,
ağaçların, kuşların, böceklerin önünde,
karımın eti üstünde
düşünüyor elim.
Bu gece elimin
okuyup yazması yok.
 
Ne sevgisiz, ne sevgili…
Su başında bir parsın dili
bir asma yaprağı
bir kurt pençesi gibi o.
Kımıldamak, nefes almak, yemek, içmek.
Toprağın altında çatlıyan bir çekirdek
gibi elim.
Ne bir yürek türküsü, ne “aklı selim”,
ne sevgisiz, ne sevgili;
Karımın eti üstünde düşünen:
ilk insanın eli.
Toprakta suyu bulan bir kök gibi, o
diyor ki bana :
“Yemek, içmek, soğuk, sıcak, kavga, koku, renk,
ölmek için yaşamak değil,
yaşamak için ölmek…”
 
Ve şimdi ben
Yüzümde dolaşırken dişi kırmızı saçlar
toprakta bir şeyler kımıldanır,
bir şeyler konuşurken karanlıkta ağaçlar,
ve uzaklarda
görmediğimiz bir yerde ay doğarken,
elim, karımın eti üstünde
ağaçların, kuşların, böceklerin önünde,
yaşamak denen şeyin,
su başındaki parsın, çatlıyan çekirdeğin,
ilk insanın hakkını istiyorum…
 
Nazım Hikmet
Yedi Gün, 1937
-Şiirler 4-