Dökül ey yürek – Ingeborg Bachmann

ingeborg-bachmanna-dokul-ey-yurek

Dökül ey yürek, zamanın ağacından,
dökülün yapraklar, kim bilir ne zaman
güneşin kucakladığı, soğumuş dallardan,
dökülün, büyüyen gözlerden dökülen yaşlar gibi.

Uçuşmakta daha saçlar günboyu rüzgârda,
güneş yanığı alnında toprak tanrısının,
gömleğin altında yumruk bastırılmıştır,
daha şimdiden açılmış yaraya.

Onun için yumuşamamalısın, önünde yine
eğildiklerinde bulutlar, incecik boyunlarıyla,
ve önemsememelisin Hymettos’u, senin için
kalkıp petekleri yeniden doldurduğunda.

Çünkü az gelir toprağın adamına
kuraklıkta tek bir buğday sapı,
az gelir tek bir yaz yüce soyumuza.

Ve neyi kanıtlar ki yüreğin?
Bir rakkastır dünle yarın arasında,
sesiz ve yabancı,
ve ilân ettiği artık
Kendi dökülüp gidişidir zamandan.

Ingeborg Bachmann
-Toplu Şiirleri-
Çeviri: Ahmet Cemal