SÖĞÜTLERİN KIRILAN SESİNDE – Ahmet Uysal

ahmet-uysal-sogutlerin-kirilan-sesinde

Sessiz sularıma düşen
Kurutulmuş vişne kokusuydu
Ve ben hep o suları izlerdim
Yalnızlık gibi yosunlu

Çok var ki unutmuşum
İçimde ağlayan çocuğu
Her gece bir yol bulurdum
Gene de önümde kalırdı doğu

İpek atlası şiirin
Henüz sarmamıştı örtüsünü
Bu acı, bu onulmaz yara
Nasıl da örselerdi o gülü

Hüznün gizleriydi aşk
Derin, ulaşılmaz yüzüyle
Yeni bir tanım daha arardım
Söğütlerin kırılan sesinde

Ahmet Uysal
-Sularla-