Sen – Ahmet Ada

ahmet-ada-sen

suların çılgınlığısın

daha da gür akıyorsun eskisinden

ne kaldı ne kaldı soylu bedeninden
sevgi teri her devinimde
kıvrılıp akıyorsun kıpır kıpır
söğütlerin kavakların gölgesinde

aynı eve giriyorsun yıllardır, çocuklar
büyüse de sen büyümüyorsun

hep aynı sokağa bakan pencere önünde
uyukluyorsun bazen, elinden düşüyor
Paul Celan

bir kedi geçiyor sokaktan kara
lekeli bir gün kalıyor ondan

Ahmet Ada
-uçurum otu-