ANNEM ÇAY DEMLEMİŞ YİNE – Barış Çelimli

BARIŞ ÇELİMLİ ANNEM ÇAĞIRIYOR ÇAY DEMLEMİŞ YİNE

Kuş olsam kanadım borç,
Çiçek olsam dalım suç.
Durulmuş su gibi hayat, çamuru dibinde saklı
Elini yıkasan yüzün kirli kalacak,

Ben daha yola düşmeden
Kovuldum toprağına basmadığım kentlerden.

Hiç kimse annem gibi çağırmadı hayatta
“Gel yavrum çay demledim
İçelim” diye.

Gitmek gerekiyor günü gelince,
Hep aynı bahçenin taş duvarıyım.
Gücüm yeter kendimi yıkmaya elbet
Tenime tırmanan sarmaşıklar olmasa.

Anladım sustukça dilim ağrıyor
Anneme uğrayıp çay içmeliyim.

Bir yolculuk düşlüyorum yine her yanım Ankara
Ne tuz kokulu körfez
Ne taze sabah çayı
Çok İzmirsizim,
Burda her şey mesai, tıkır saat şükür akşam
Attığım her adımda
Siliniyor önceki ayak izim.

Bir akrebin kuyruğunda dönüyor dünya,
Yediğin içtiğin değil sadece
Gördüğün, duyduğun zehir.

Annem çağırıyor yine
“Çay demledim, gel” diye.

Barış Çelimli
-Uçuruma Düşen Serçe-