KADINDAN ÇOCUĞA BİR SİNEK – Gülten Akın

GÜLTEN AKIN KADINDAN ÇOCUĞA BİR SİNEK

Öyle değil, sessiz sürüngen yumuşak
Yersiz bir yağmuru sabırla savmak
Öfke kapatınca dış kapıyı hızla
Titrer dolaplarda kurutulmuş defter

Birisi diyordu: Bundan böyle
Şiir acının mutsuzluğun
Korkunun kuşkunun olacak
Öfkenin bile değil

Biz hep bir vuruşta yakalayamayız
Ama yakalarız, güzelce yumarız
Ölür avuçtaki dizilmeye hazır
Defterlerde kurutulmuş sinekler

Öfkenin bile değil hatta
Bir büyük acıyı oluşturuyorlar
Sosyal büyücüler incelikle
Kansız yaşsız, biraz da öteki her şey gibi
Bozulmuş, kokuşmuş, yerinden edilmiş

Yanlış, benim değil, onun değil, ötekinin de
Hiç kullanmış değiliz düzendışını
Uzamsız hayattan düşe uğratılmış
Bir daha yerini bulmayacak
Şaşkın ve kötürüm kinlerdir sinekler
Yanlış, bizim değil, hiç kullanmadık

Birisi diyordu: Ölü defter
Ölü kadın ölü kin ölü sinek
Kentlerdeki anaç ölüleri
Hangi sıkı taban götürecek

Bilmem, sadece uçarken canlı, bilmem
Hiç avucumuzda görmedik kıpırdayan bir sinek
Biz iyi şarkı söyleriz iyi ağlarız
Ağlarız şarkı söyleriz ölünceye dek

Bir çocuk şarkı söylüyordu
Dokunan bir şeydi ama neydi,
Şarkı mıydı, sesi miydi, çocuğun kendisi miydi
Çocuğun kendisi miydi, çocuğun kendisi miydi?

Gülten Akın
-Kırmızı Karanfil-