Rüştü Onur, (3 Ağustos 1920 – 2 Aralık 1942) Anısına saygıyla…….

RÜŞTÜ MEDİHA ONUR

Şair Leyla Sokağı – Rüştü Onur

Payıma düşen toprak parçası
Senin de payına düşer
Ayrılık gayrılık yok
Ölüm nefesinde nasıl olsa
Amma henüz vakit erken
Daha gün
Karşı apartmanın balkonunda
Dur bakalım hele
Ben salata satayım
Şair Leyla Sokağı’nda
Sen gene koş
Bez fabrikasındaki
Tezgahının başına
Ölüm içimde
Ölüm dışımda
Ölüm talihsiz aşımda
Ölüm kuru başımda
Teselli benim gözyaşımda

Rüştü Onur

O seven kadınlardan yalnızca biri – Sennur Sezer

SENNUR SEZER O SEVEN KADINLARDAN YALNIZCA BİRİ

Sevmek, ölmeyi göze almadan, yüreğin acıdan, özlemden yarılarak sevmek.
Kadınlara biçilen ceza mı sevdiğini yitirdiğini bilerek yaşamak… Direnmek.
Oysa nasıl kolaydır ölmek, umursamadan sende yaşayan her şeyi öldürmeyi… ve tanıdığım
tüm dünyayı öldürmek benim işim değil. Benimle soluk alıyor gençliği sevdiğimin.
Bahçenin rüzgârıyla dağılan saçlarını bir kez daha dağıtarak boynuna sarılmayı da
öldürmek gerek canıma kıyarsam. Kıyamam sevdiğimin çınar boyuna… Çocukluğumun
utangaç aşk oyunları gibi gözlerimi kaçırmadan gerçekten… Yüreğim acıdan kavrularak
dikiliyorum burada.
Duyarak şakaklarımda atan ayartıcı, kahrolası umudu: ” Onun ayak sesleri bu… Onun. İşte
arkanda.”…
Hayır arkama bir daha bakmayacağım. Kaldırımda gözlerimi taşlardan ayırmadan
yürürken hep önüme düşecek gölgesi. Ve uykuya dalarken tenimi ürpertecek sesi: ” Bekle
beni.”
Bekliyorum. Duy beni. Bekliyorum. Nereden çarpacağını bilmeden gövdeme gövdenin
ılıklığını.
Boynuma sarılmanı, saçlarını bir daha dağıtmak, elimle karıştırmak için omzuma
yaslanmanı…
Beklemek kadınlar için biçilmiş…

Sennur Sezer
-izi kalsın-